Through the Eyes of the South African

The first sound you hear as morning arrives over Cape Town is the soft, deep beat of a djembe drum striking once, mingled with the distant call of a hadeda ibis and the scent of fresh boerewors and pap (maize porridge) drifting from a nearby home. That drum-sound carries our story back to a time of savanna and mountains, when we lived as the peoples of South Africa: the Khoisan, Zulu, Xhosa, Sotho, Venda, Tsonga, and many others. Our ancestors built kraals and villages in the hills, herded cattle that meant wealth, grew sorghum and maize in fertile soil. The Zulu knew their kingdom under Shaka, the Xhosa their sacred places and knowledge of the earth, the Khoisan their stories of the stars and the hunt. Every family knew the initiation ceremonies, the dances around the fire that filled the night with rhythm, communities where ubuntu – I am because we are – was the law. That was our golden time: a land of savanna, mountains, and coast, where people lived in harmony with nature as mother and the ancestors as father, connected by rhythm, cattle, and respect.

But then came the wave from outside, like a storm rising from the south. The Dutch arrived in 1652 with Jan van Riebeeck, the British took over in 1806, and made us a colony of diamonds and gold. Every family knew the loss: an ancestor who lost land to the Boers, a child who learned freedom was forbidden, a culture that had to adapt. Apartheid from 1948 to 1994 tore our land apart: townships, Bantustans, forced removals, Nelson Mandela imprisoned for 27 years. Every family knew the pain: a brother in prison, a sister fighting in the streets of Soweto, a child growing up with passbooks and hate. The smell of tear gas, the silence after shots, the emptiness in the townships.

From that depth rises a pride that is deep and resilient. The djembe that still beats in the townships, the braai shared with love, the ubuntu that binds us. Our people laughing through hardship, our youth rising for a better land, our bond stronger than history. We have found our voice again: democracy after 1994, the Rainbow Nation Mandela dreamed, hope growing in the cities.

Yet the truth colors magenta like a sunset over Table Mountain. The scars remain: inequality that still runs deep, poverty in the townships, emigration of youth, tensions that sometimes return. The outside world buys our wine and our tourism, but often does not feel the depth of a people who never broke.

Still, we remember in silence: around the djembe where music is made, during Freedom Day on 27 April when we raise our flag, in the townships where the spirits still speak – never forgetting who we were. We tell our children of Mandela and of ubuntu, of the savanna and the sea, so they know: we were connected and strong before we were challenged.

And yet… the djembe continues, deep and low, like a heartbeat that never falls silent. That is our secret: we have suffered under colonization, apartheid, and inequality, but first we were a land of savanna and rhythm. For our children we build no walls, but a braai where everyone may sit. How do we let that drum-sound bring unity to everyone again? How does South Africa remain a home of rainbow and resilience?

January 2026

Manna Ori

Deur die Oë van die Suid-Afrikaner

Die eerste geluid wat jy hoor wanneer die oggend oor Kaapstad kom, is die sagte, diep slag van ’n djembe-drom wat een keer slaan, gemeng met die verre roep van ’n hadeda-ibis en die reuk van vars boerewors en pap wat uit ’n naburige huis dryf. Daardie drom-geluid dra ons verhaal terug na ’n tyd van savanna en berge, toe ons geleef het as die volke van Suid-Afrika: die Khoisan, Zoeloe, Xhosa, Sotho, Venda, Tsonga en vele ander. Ons voorouers het kraals en dorpe in die heuwels gebou, vee opgepas wat rykdom beteken het, sorghum en mielies in vrugbare grond geplant. Die Zoeloe het hulle koninkryk onder Shaka geken, die Xhosa hulle heilige plekke en kennis van die aarde, die Khoisan hulle stories van die sterre en die jag. Elke familie het die inisiasie-seremonies geken, die danse om die vuur wat die nag met ritme gevul het, gemeenskappe waar ubuntu – ek is omdat ons is – die wet was. Dit was ons goue tyd: ’n land van savanna, berge en kus, waar mense in harmonie met die natuur as ma en die voorouers as pa geleef het, verbind deur ritme, vee en respek.

Maar toe het die golf van buite gekom, soos ’n storm wat uit die suide opgesteek het. Die Nederlanders het in 1652 met Jan van Riebeeck aangekom, die Britte het in 1806 oorgeneem, en ons ’n kolonie van diamante en goud gemaak. Elke familie het die verlies geken: ’n voorouer wat grond aan die Boere verloor het, ’n kind wat geleer het vryheid verbode is, ’n kultuur wat moes aanpas. Apartheid van 1948 tot 1994 het ons land aan stukke geskeur: townships, Bantustans, gedwonge verhuisings, Nelson Mandela 27 jaar gevange. Elke familie het die pyn geken: ’n broer in die tronk, ’n suster wat in die strate van Soweto geveg het, ’n kind wat met passbooks en haat grootgeword het. Die reuk van traangas, die stilte na skote, die leegte in die townships.

Uit daardie diepte styg ’n trots op wat diep en veerkragtig is. Die djembe wat nog in die townships slaan, die braai wat met liefde gedeel word, die ubuntu wat ons verbind. Ons mense wat deur swaarkry lag, ons jeug wat vir ’n beter land opstaan, ons band sterker as geskiedenis. Ons het ons stem teruggevind: die demokrasie na 1994, die Reënboognasie wat Mandela gedroom het, hoop wat in die stede groei.

Tog kleur die waarheid magenta soos ’n sonsondergang oor Tafelberg. Die littekens bly: die ongelykheid wat nog diep sit, armoede in die townships, emigratie van jeug, spanning wat soms terugkom. Die buitewêreld koop ons wyn en ons toerisme, maar voel dikwels nie die diepte van ’n volk wat nooit gebreek het nie.

Nogtans onthou ons in stilte: om die djembe waar musiek gemaak word, tydens Freedom Day op 27 April wanneer ons ons vlag hys, in die townships waar die geeste nog praat – ons vergeet nooit wie ons was nie. Ons vertel ons kinders van Mandela en van ubuntu, van die savanna en die see, sodat hulle weet: ons was verbind en sterk voordat ons uitgedaag is.

En tog… bly die djembe slaan, diep en laag, soos ’n hartklop wat nooit swyg nie. Dit is ons geheim: ons het gely onder kolonisasie, apartheid en ongelykheid, maar eers was ons ’n land van savanna en ritme. Vir ons kinders bou ons geen mure nie, maar ’n braai waar almal kan sit. Hoe laat ons daardie drom-geluid weer eenheid bring vir almal? Hoe bly Suid-Afrika ’n tuiste van reënboog en veerkrag?

Januarie 2026

Manna Ori